فرضیات زیادی در مورد سفت شدن پروتز سینه در طول زمان وجود دارد و بسیاری معتقدند که مواد داخل پروتز می تواند سفت شود و سینه ها را به طور فزاینده ای گرد، محکم و “جعلی” به نظر برسانند. همچنین هنگامی که پروتز سینه قرار می گیرد، بدن آنها را به عنوان یک جسم خارجی می شناسد! بنابراین به عنوان یک پاسخ محافظ طبیعی، بدن لایه ای از بافت اسکار در اطراف ایمپلنت ها تشکیل می دهد؛ این لایه از بافت اسکار کاملا طبیعی است و وجود آن به تنهایی هیچ عارضه ای برای بیمار ایجاد نمی کند.
متأسفانه در تعداد کمی از موارد، بافت اسکار در اطراف پروتز سینه فشرده و منقبض می شود. ممکن است تصور کنید این امر منجر به سفت شدن پروتز سینه می شود. اما این وضعیت به عنوان انقباض کپسولی شناخته می شود که ممکن است به عنوان علت سفت شدن پروتز سينه شناخته شود لذا در این مقاله به بررسی آن می پردازیم.
علت سفت شدن پروتز سینه چیست؟
تشکیل یک “کپسول” از بافت اسکار در اطراف هر نوع پروتز (پزشکی یا زیبایی) بخشی طبیعی از روند بهبود است! بدن به طور خودکار به هر جسم خارجی که در خود تشخیص می دهد واکنش نشان داده و سعی می کند با ایجاد مانعی از بافت زخم در اطراف آن، جسم مذکور را جدا کند.
در مورد پروتز سینه، این معمولاً چیز خوبی است، چرا که کپسول به نگه داشتن پروتز سینه کمک می کند و از لغزش آن در آینده، جلوگیری می نماید. اما در برخی از بیماران، این کپسول بافت اسکار، به طور غیرعادی سفت می شود و شروع به انقباض در اطراف پروتز می کند؛ در واقع خود پروتز سفت نمی شود و این واکنش بدن به پروتز است که می تواند این اثر را ایجاد کند و باعث سفت شدن پروتز سینه شود.
گاهی اوقات، انقباض کپسولی به دلیل واکنش بدن به پروتز سینه ایجاد نمیشود، بلکه عوامل دیگری مانند پارگی پروتز یا تشکیل “بیوفیلم” در این مشکل نقش دارند. بیوفیلم لایهای نازک از باکتریهاست که میتواند در اطراف پروتز سینه تشکیل شود. این لایه معمولاً زمانی ایجاد میشود که باکتریهایی مانند استاف در حین جراحی وارد حفره سینه میشوند.
این باکتری میتواند باعث ایجاد نوعی عفونت مزمن خفیف شود که معمولاً علائم واضحی مانند تب یا خستگی شدید ایجاد نمیکند. با این حال، زمانی که بدن برای مقابله با این عفونت تلاش میکند، بافتهای اسکار فیبری بیشتری تولید میشود. این فرآیند در نهایت منجر به انقباض کپسولی میگردد. بیوفیلم، که از بافتهای فیبری تشکیل شده است، به طور کامل پروتز را میپوشاند و یک کپسول ایجاد میکند.
تشکیل بیوفیلم بخشی طبیعی و قابل انتظار از روند بهبودی بدن است و در بیشتر موارد، بدون ایجاد تغییرات ظاهری قابل توجه در اطراف پروتز باقی میماند. علاوه بر این، محل قرارگیری پروتز، چه روی ماهیچههای سینهای و چه زیر آن، میتواند بر شدت انقباض کپسولی و سفت شدن پروتز سینه تأثیر بگذارد.اگر کنجکاو هستید تا بیشتر درباره عوارض پروتز سینه بدانید، میتوانید مقاله اختصاصی ما را در این زمینه مطالعه کنید؛ برای دسترسی به مقاله، روی لینک ارائهشده کلیک کنید.
حس سينه بعد از پروتز سینه چگونه است؟
گاهی اوقات، مهم نیست که جراح پلاستیک چقدر مهارت داشته باشد، ممکن است عوارضی در حین یا بعد از جراحی رخ دهد. دلیل این موضوع تفاوتهای فردی در ساختار بدن است. به عنوان مثال، ترکیب بافت همبند در هر فرد متفاوت است و این تفاوت باعث میشود روند بهبودی هر بیمار کاملاً منحصر به فرد باشد. به همین دلیل، برخی افراد پس از آسیبهای پوستی مستعد ایجاد جای زخمهای ضخیم (اسکار) هستند، در حالی که برخی دیگر حتی پس از بریدگیهای عمیق، تنها زخمهای ظریفی ایجاد میکنند که به مرور زمان محو میشوند.
مثال دیگر این تفاوتها را میتوان در بارداری مشاهده کرد: برخی زنان با وجود انجام اقدامات پیشگیرانه، دچار کشیدگیهای شدید پوستی میشوند، در حالی که برخی دیگر تقریباً بدون هیچ کشیدگی از دوره بارداری عبور میکنند؛ این تفاوتها نشان میدهند که واکنش بدن هر فرد به تغییرات و آسیبها کاملاً منحصر به فرد است.
علاوه بر این، سیستم ایمنی بدن هر فرد به شکلی متفاوت به محرکها واکنش نشان میدهد. برخی از بیماران ممکن است واکنش ضعیفی به ایمپلنتهای پزشکی داشته باشند. خوشبختانه، امروزه عوارض ناشی از جراحیهای پلاستیک بسیار نادر است. این موضوع هم به دلیل پیشرفتهای چشمگیر در تکنیکهای جراحی و هم به دلیل توانایی بهتر پزشکان در پیشبینی بیمارانی است که ممکن است با عوارض جراحی مواجه شوند.
با این حال، به بیمارانی که مستعد تشکیل بافت اسکار ضخیم هستند، معمولاً توصیه میشود از انجام جراحیهای پلاستیک اجتناب کنند. در موارد ضروری، جراحان ممکن است از تکنیکهای خاصی استفاده کنند که برشها را در نقاط دورتری از محل اصلی ایجاد میکنند. برای مثال، در جراحیهای پروتز سینه، ممکن است برش در ناحیه زیر بغل ایجاد شود. همچنین، بیمارانی که سیستم ایمنی ضعیف یا بیماریهای خودایمنی دارند، معمولاً تشویق میشوند تا از جراحیهای تهاجمی پرهیز کرده و به جای آن از روشهای کمتهاجمتر استفاده کنند.
علائم انقباض کپسولی یا سفت شدن پروتز سینه
انقباض کپسولی معمولاً پس از عمل بزرگ کردن سینه اتفاق میافتد و میتواند مشکلساز باشد، زیرا ظاهر سینهها را تغییر داده و نتایج زیباییای که بیمار با انجام عمل جراحی به دنبال آن بوده است را تحت تأثیر قرار میدهد. با این حال، این عارضه بهطور کلی برای سلامتی فرد خطرناک محسوب نمیشود، مگر در مواردی که پروتزهای سینه پاره شده باشند. در چنین شرایطی، ممکن است نیاز به اقدامات درمانی بیشتری وجود داشته باشد.
انقباض کپسولی شدید، یا زخم خطرناک در اطراف پروتز سینه، معمولا به دلایل زیر بروز می کند:
- خونریزی؛ خونریزی واکنشی را تحریک می کند که منجر به بافت اسکار می شود.
- عفونت؛ یکی دیگر از علائم انقباض کپسولی شدید عفونت است. استفاده از شستشوی آنتی بیوتیکی، بتادین و تکنیک های جراحی دقیق همگی می توانند عفونت و بیوفیلم روی پروتز سینه را محدود کنند.
- نشت/پارگی؛ پارگی سیلیکون پروتز می تواند باعث واکنش متراکم در اطراف پروتز سینه شود.
انقباض کپسولی معمولاً در چند ماه اول پس از جراحی پروتز سینه رخ میدهد، اما ممکن است حتی سالها بعد از عمل نیز اتفاق بیفتد. به همین دلیل، تشخیص بهموقع علائم این عارضه برای بیماران بسیار مهم است تا بتوانند سریعتر برای درمان اقدام کنند. برخی از شایعترین نشانههای انقباض کپسولی عبارتند از:
- سینههایی که بالاتر از حالت طبیعی قرار میگیرند و روی قفسه سینه مینشینند.
- تغییر شکل سینهها بهصورت غیرطبیعی یا نامتقارن.
- احساس سفتی و سفتشدن سینهها.
- ظاهر گرد و توپمانند سینهها که ممکن است موجدار به نظر برسند.
- احساس درد یا ناراحتی، بهویژه هنگام دراز کشیدن روی سینهها.
آگاهی از این علائم به بیماران کمک میکند تا در صورت بروز مشکل، سریعتر به پزشک مراجعه کنند. اگر تمایل دارید درمورد علائم عفونت پروتز سینه بدانید پیشنهاد می کنم بر روی متن لینک داده شده کلیک کند.
سطوح مختلف سفت شدن پروتز سینه
برای ارزیابی شدت انقباض کپسولی، از یک سیستم درجهبندی چهار سطحی استفاده میشود که هر گرید نشاندهنده علائم و تغییرات متفاوتی است. در ادامه به بررسی این درجات میپردازیم.
- گرید ۱؛ در این مرحله، انقباض کپسولی بدون علامت است و بافت اسکار ایجادشده هیچ تأثیری بر اندازه، شکل یا بافت سینهها ندارد. سینهها طبیعی به نظر میرسند و در لمس نرم و انعطافپذیر باقی میمانند.
- گرید ۲؛ در این مرحله، انقباض کپسولی با علائم زیبایی جزئی همراه است. سینهها از نظر ظاهری طبیعی به نظر میرسند، اما در لمس کمی سفتتر از حالت عادی احساس میشوند.
- گرید 3؛ در این مرحله، علائم زیبایی آشکارتر میشوند. سینهها در لمس سفت و غیرطبیعی به نظر میرسند و ممکن است بیش از حد گرد یا بدشکل باشند. نوک سینهها نیز ممکن است تغییر شکل دهند. با این حال، این مرحله معمولاً با درد قابل توجهی همراه نیست.
- گرید ۴؛ این مرحله شدیدترین حالت انقباض کپسولی است. سینهها بسیار سفت، بدشکل و دردناک میشوند. بیماران در این مرحله اغلب درد و حساسیت در ناحیه سینه را تجربه میکنند و لمس سینهها برای آنها ناراحتکننده است.
این درجهبندی به پزشکان کمک میکند تا بهترین روش درمانی را بر اساس شدت عارضه انتخاب کنند و به بیماران در بهبود نتایج جراحی کمک نمایند. انقباضات کپسولی درجه 3 و 4 شدید هستند و عموماً نیاز به برداشتن پروتز پستان و برداشتن بافت اسکار (کپسولکتومی) اطراف پروتز دارند. اگر بزرگ کردن مجدد سینه ها مورد نظر باشد، استفاده از پروتز سینه جدید مهم است.
درمان سفت شدن پروتز سینه: راهحلها و نکات مهم
محققان معتقدند که ژنتیک میتواند در احتمال بروز انقباض کپسولی نقش داشته باشد. اگر در خانوادهتان سابقه بیماریهای خودایمنی وجود دارد یا افرادی هستند که پس از آسیبها، بافت اسکار ضخیم تشکیل میدهند (یا با ایمپلنتهای پزشکی مشکل داشتهاند)، ممکن است کمی بیشتر در معرض خطر این عارضه باشید.
با این حال، پیشبینی دقیق اینکه چه کسی دچار انقباض کپسولی میشود و چه کسی نمیشود، کار دشواری است، بهویژه در مواردی که این مشکل بدون هیچ دلیل مشخصی رخ میدهد. خوشبختانه، انقباض کپسولی بهطور کلی قابل درمان است، بنابراین نباید اجازه دهید ترس از این عارضه شما را از انجام جراحی بزرگ کردن سینه منصرف کند.
نکته مهم این است که جراحی پروتز سینه باید تنها توسط یک جراح مجرب و دارای مدرک معتبر انجام شود. هنگام انتخاب پزشک، مطمئن شوید که فردی با تجربه و آگاه را انتخاب میکنید که به تمام سوالات و نگرانیهای شما پاسخ دهد و خطرات و عوارض احتمالی را بهطور کامل برای شما توضیح دهد. علاوه بر این، رعایت دقیق دستورالعملهای مراقبت پس از جراحی بسیار حیاتی است. عدم پیروی از این دستورات میتواند خطر عفونت و سایر عوارض را افزایش دهد و حتی ممکن است باعث تشدید تشکیل بافت اسکار در ناحیه سینه شود.
به طور کلی، برای درمان سفت شدن پروتز سینه، یکی از دو روش زیر انتخاب می شود:
درمان غیرجراحی
بسیاری از بیماران ترجیح میدهند پس از عمل بزرگ کردن سینه، مجدداً تحت جراحی قرار نگیرند. به همین دلیل، روشهای غیرجراحی برای درمان انقباض کپسولی میتوانند گزینههای جذابی به نظر برسند. این روشها شامل مصرف ویتامین E خوراکی، استفاده از داروهای ضدالتهاب و بهکارگیری امواج اولتراسونیک برای نرمکردن و شکستن بافت اسکار هستند. با این حال، اثربخشی این روشها متفاوت است و هیچیک بهطور قطعی و دائمی برای درمان انقباض کپسولی اثبات نشدهاند.
درمان جراحی
در حال حاضر، جراحی تنها روش درمانی است که اثربخشی آن در درمان انقباض کپسولی بهطور علمی ثابت شده است. این جراحی شامل یک عمل اصلاحی است که در آن کپسول اسکار شکسته و برداشته میشود. در بیشتر موارد، پروتز آسیبدیده نیز خارج شده و با یک پروتز جدید جایگزین میشود. این روش بهترین راهحل برای درمان انقباض کپسولی و کاهش خطر بازگشت آن است.
جراحی میتواند در یک مرحله انجام شود، اما در برخی موارد ممکن است نیاز به دو مرحله جراحی باشد:
- در مرحله اول، پروتز و کپسول اسکار برداشته میشوند.
- در مرحله دوم، جراحی بزرگ کردن سینه مجدداً انجام شده و پروتزهای جدید جایگزین میشوند.
این رویکرد به بیماران کمک میکند تا بهترین نتایج ممکن را با کمترین خطر عود مجدد تجربه کنند.
احتمال سفت شدن پروتز سینه چقدر است؟
تحقیقات نشان میدهند که از هر شش نفر، یک نفر ممکن است درجاتی از انقباض کپسولی را تجربه کند، البته همه این موارد با علائم واضح همراه نیستند. خوشبختانه، بسیاری از انقباضات کپسولی که در مراحل اولیه رخ میدهند، با روشهای جراحی مناسب مانند شستشوی آنتیبیوتیکی قابل پیشگیری هستند. همچنین، قرار دادن پروتز سینه در زیر عضله میتواند به کاهش احتمال بروز این عارضه کمک کند.
به طور کلی، انقباض کپسولی معمولاً در طول فرآیند بهبودی پس از جراحی اتفاق میافتد. حدود ۷۵ درصد از موارد این عارضه در دو سال اول پس از کاشت پروتز رخ میدهد. با این حال، در موارد نادری ممکن است انقباض کپسولی سالها بعد از جراحی بزرگ کردن سینه ایجاد شود.
اگر انقباض کپسولی دیررس اتفاق بیفتد، لازم است پروتز سینه بیمار از نظر پارگی بررسی شود، زیرا پارگی پروتز یکی از شایعترین دلایل این نوع انقباض است. البته پارگی پروتز سینه بهطور کلی نادر است و نیازی نیست که هر ۱۰ سال یکبار پروتز تعویض شود. تعویض پروتز تنها در صورت بروز مشکلاتی مانند پارگی، سفتشدن سینهها یا درخواست بیمار برای تغییر اندازه پروتز انجام میگیرد.
حقایق مهم درباره انقباض کپسولی
پزشکان نظریههای مختلفی در مورد علت انقباض کپسولی یا سفتشدن پروتز سینه ارائه دادهاند، اما دلایل دقیق این عارضه ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. به عنوان بیمار، مهم است بدانید که این وضعیت به دلیل سمی یا خطرناک بودن پروتز سینه ایجاد نمیشود. پروتزهای سالین حاوی محلول نمکی هستند که بهراحتی توسط بدن جذب میشود و هیچ ضرری ندارد. پروتزهای ژل سیلیکون نیز از سیلیکون خنثی پزشکی ساخته شدهاند که برای بدن بیخطر است.
جالب است بدانید که انقباض کپسولی میتواند پس از قرار دادن هر نوع ایمپلنت پزشکی در بدن اتفاق بیفتد و تنها محدود به جراحی بزرگ کردن سینه نیست. علاوه بر این، مطالعات اخیر نشان میدهند که تشکیل بیوفیلم (لایهای از باکتریها و ترشحات آنها) روی پروتز نیز میتواند در ایجاد انقباض کپسولی نقش داشته باشد. در نهایت، انقباض کپسولی یک عارضه شایع اما قابل درمان است که با آگاهی و مراقبتهای مناسب میتوان از بروز آن پیشگیری کرد یا آن را بهموقع مدیریت نمود.









